Στην κόψη του ξυραφιού

Στην κόψη του ξυραφιού βρίσκονται οι σχέσεις μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν μετά την πρωτόφαντη τρομοκρατική επίθεση στην Βομβάη, στόχος της οποίας ήταν χώροι και πρόσωπα της πολιτικής και οικονομικής ελίτ. Υπεύθυνη για το πρόσφατο μακελειό είναι η τρομοκρατική οργάνωση «Λασκάρ Ε Ταϊμπά» η οποία δρα υπό την κάλυψη της φιλανθρωπικής οργάνωσης «Τζαμάντ Ουντ Νταουά», η οποία πλέον έχει κηρυχθεί παράνομη, ενώ ο ιδρυτής της Χαφίζ Σαέντ, έχει τεθεί υπό κατ’οίκον περιορισμό. Η Ινδία απαιτεί την άμεση έκδοση των τρομοκρατών, κάτι το οποίο αρνείται το Πακιστάν (αν δε του δοθούν πρώτα οι πληροφορίες της Ινδίας για την ενοχή τους), το οποίο κατηγορεί την Ινδία για παραβίαση του εναερίου χώρου του.

Το κύριο πρόβλημα όλα αυτά τα χρόνια είναι το κρατίδιο του Κασμίρ, το οποίο διεκδικείται ολοκληρωτικά από το Πακιστάν με επιχείρημα την πλειοψηφία των Μουσουλμάνων σε αυτό. Το Κασμίρ ουσιαστικά έχει στοιχήσει τρείς πολέμους και εκατόμβες θυμάτων από μουσουλμανικές επιθέσεις στην Ινδία από το 1947 που ιδρύθηκαν τα δύο κράτη.

Το Πακιστάν στηρίζει την εξωτερική του πολιτική και το ψυχροπολεμικό κλίμα με την γείτονα σε τρεις πυλώνες στρατηγικής. Πρώτον στη μετατροπή του σε κράτος μαριονέττα των ΗΠΑ, δεύτερον, στην κατοχή πυρηνικού οπλοστασίου και τρίτον στις καλές σχέσεις με την Κίνα, η οποία μπορεί να σταθεί γεωστρατηγικό και πληθυσμιακό αντίβαρο. Οι σχέσεις πάντως με τις ΗΠΑ ψυχραίνουν όλο και περισσότερο καθώς οι τελευταίες επιχειρούν ανηλεείς βομβαρδισμούς στο νοτιοδυτικό Πακιστάν όπου πιστεύεται ότι υπάρχουν θύλακες των Ταλιμπάν, αλλά και εξαιτίας σεναρίων που θέλουν τις ΗΠΑ να προσπαθεί να αποσταθεροποιήσει την περιοχή με την δημιουργία νέου κράτους προτεκτοράτου της, το Μπαλουκιστάν, ενώ μοιράζει περιοχές του Πακιστάν σε Ινδία και Αφγανιστάν.

Από την άλλη μεριά, μετά τα γεγονότα, η Ινδία επικύρωσε την ήδη προγραμματισμένη συμφωνία της με την Ρωσία. Αυτή περιλαμβάνει την κατασκευή τεσσάρων πυρηνικών εργοστασίων, καθώς και την ανάληψη εκ μέρους της Ρωσίας της εκπαίδευσης ενός Ινδού αστροναύτη και της ολοκλήρωσης ενός επανδρωμένου διαστημικού προγράμματος στην σελήνη. Η Ρωσία είναι η τρίτη χώρα μετά τις Γαλλία και ΗΠΑ που υπογράφει πυρηνική συμφωνία με την Ινδία μετά την άρση της απαγόρευσης εμπορίας πυρηνικής τεχνολογίας (μετά από 34 χρόνια) παρά το γεγονός πως η Ινδία αρνείται να υπογράψει τη Συνθήκη για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων (TNP). Το τελευταίο δείχνει την ευκολία με την οποία ρέπουν όλο και περισσότερο οι μεγάλες δυνάμεις στην καταπάτηση των διεθνών συνθηκών και οργανισμών καθώς και το γεγονός πως δεν διστάζουν να κάνουν επιχειρήσεις σε τομείς οι οποίοι ενδέχεται μακροπρόθεσμα να βλάψουν (μέσα από την διεθνή αποσταθεροποίηση) ακόμα και τις ίδιες.


Πιέσεις ένθεν κακείθεν

Μία εβδομάδα πριν τις αιματηρές επιθέσεις, ο πρόεδρος του Πακιστάν Aσίφ Aλί Zαρνταρί, προέβει σε ένα, απ’ότι αποδείχθηκε, απονενοημένο διάβημα, προτείνοντας στην κυβέρνηση της Ινδίας: να απαρνηθεί οικειοθελώς το Πακιστάν το δόγμα του πρώτου πυρηνικού πλήγματος κατά της Ινδίας και να προχωρήσουν Πακιστάν και Ινδία σε οικονομική ένωση κατά το πρότυπο της EE. Επίσης σαν να μην έφτανε αυτό, προσπάθησε να καταργήσει το πολιτικό σκέλος της στρατιωτικής μυστικής υπηρεσίας ISJ, ενώ αποκάλεσε τους αντάρτες του Κασμίρ, τρομοκράτες. Από την άλλη μεριά, φαίνεται να τρίζει η καρέκλα του σοσιαλδημοκράτη πρωθυπουργού της Ινδίας Σίκχ που θα πρέπει πλέον να αποδείξει στους πολίτες (και στους φονταμενταλιστές) πως έχει το σθένος να αποτρέψει κάτι παρόμοιο στο μέλλον. Ως αποτέλεσμα έχουμε μία διελκυστίνδα με κύριους υποκινητές από κάθε πλευρά, τις ακραίες πολιτικές πεποιθήσεις απέναντι στο μοντέλο της δυτικής φιλελεύθερης δημοκρατίας.


Γιατί μας ενδιαφέρει;

Πρώτον μας ενδιαφέρει επειδή στο εν λόγω ζήτημα έχουν χάσει τις ζωές τους χιλιάδες συνάνθρωποί μας. Δεύτερον γιατί μιλάμε για δύο χώρες πυρηνικά εξοπλισμένες. Αν όμως κοιτάξουμε πιο προσεχτικά, μας ενδιαφέρει άμεσα ως Ελλάδα της οποίας τα συμφέροντα και οι προοπτικές της εξωτερικής της πολιτικής, καθώς και τα μέσα με τα οποία θα την ασκήσει, μεταλλάσσονται πλέον σε πραγματικό χρόνο. Συγκεκριμένα και σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Ινστιτούτου Αμυντικών Αναλύσεων, αν τελικά η υποτελής στις ΗΠΑ κυβέρνηση του Πακιστάν δώσει τη σκυτάλη σε μία αμιγώς φονταμενταλιστική, τότε η Άγκυρα θα αναδειχθεί ως ένα στρατοκρατικό καθεστώς που θα λειτουργήσει ως ασπίδα του δυτικού κόσμου (φυσικά επίσης πυρηνικά εξοπλισμένη) και περιφερειακή υπερδύναμη. Αυτό θα της δώσει την ευκαιρία να προωθήσει τα συμφέροντά της στο κυπριακό και σκοπιανό ζήτημα, όπως κα στις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο. Από την άλλη, σε περίπτωση επικράτησης στην Άγκυρα νέο-ωθομανικής κυβέρνησης η οποία θα προωθεί σε συνεργασία με την Συρία και το Ιράν πολιτικές που απειλούν την εθνική ασφάλεια της Ιερουσαλήμ, η τελευταία θα επιχειρήσει την τριχοτόμηση του Ιράκ και την δημιουργία κοσμικού Κουρδιστάν (άρα και διχοτόμηση της Τουρκίας) , γεγονός που θα μας φέρει σε ευνοϊκή το λιγότερο θέση, μέσα από μία στρατηγική σύμπραξη με το Ισραήλ. Η Τουρκία γνωρίζοντας αυτό το σενάριο υποκύπτει στις πιέσεις των ισραηλινών και παραχωρεί εκτάσεις της με οικονομικούς όρους στις εβραϊκές επιχειρήσεις, ουσιαστικά σαν αντάλλαγμα για τα προγράμματα συνεργασίας με το Ιράν στον τομέα της ενέργειας. Είναι γεγονός λοιπόν ότι το πολιτικό μέλλον του Πακιστάν και η έκβασή του, θα πυροδοτήσει ένα ντόμινο γεγονότων ικανών να αλλάξουν άρδην το παγκόσμιο γεωστρατηγικό παίγνιο ή και να αποσταθεροποιήσουν επικίνδυνα την περιοχή.

ΠΕΙΤΕ «ΟΧΙ»!

Την κατηγορηματική μας άρνηση ζητάει ο ΟΗΕ μέσα από την καμπάνια του για την παγκόσμια ημέρα κατά της διαφθοράς.

Η ερχόμενη Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου είναι παγκοσμίως αφιερωμένη εναντίον της διαφθοράς. Θεσμοθετήθηκε ως τέτοια από την σύμβαση των ΗΕ για την καταπολέμηση της διαφθοράς η οποία υιοθετήθηκε στις 31 Οκτωβρίου του 2003 και τέθηκε σε εφαρμογή από τον Δεκέμβριο του 2005. Ο σκοπός του κειμένου της σύμβασης είναι η παγκόσμια κινητοποίηση, ενημέρωση, κατάρτιση και ενορχήστρωση των ανά τον πλανήτη πολιτικών δρώντων και κρατικών φορέων σε όλο το φάσμα της διοικητικής ιεραρχίας.

Η πληγή της διαφθοράς (ένα θέμα «ταμπού» για τις προηγούμενες δεκαετίες), έχει αποκρυσταλλωθεί ως ένα από τα σημαντικότερα πολιτικά προβλήματα των καιρών μας το οποίο μεταξύ άλλων: διαιωνίζει συστηματικά την διαφορά ανάμεσα σε πλούσιους και πτωχούς δίνοντας στους πρώτους την δυνατότητα να εξαγοράσουν υπηρεσίες και πληροφορίες παράνομα, εμποδίζει τις υπανάπτυκτες χώρες να εξέλθουν της τραγικής οικονομικής τους κατάστασης, αυξάνει το δημοκρατικό έλλειμμα και την απαξίωση της πολιτικής και σε πολλές περιπτώσεις οδηγεί στο οργανωμένο έγκλημα, το λαθρεμπόριο όπλων και ναρκωτικών καθώς και σε φαινόμενα τρομοκρατίας, κοινωνικής αναταραχής και κρατικής αποσταθεροποίησης.

Το γραφείο εγκλήματος και ναρκωτικών των ΗΕ (UNODC)πέρα από την προαναφερθείσα συνθήκη, δημοσιεύει συστηματικά, εργαλεία-συμβουλές προς τα κράτη-μέλη καθώς και εμπειρίες από χώρες με υψηλό δείκτη διαφθοράς. Για τον ΟΗΕ δεν υπάρχει ένας παγκόσμιος και περιεκτικός ορισμός της διαφθοράς, αλλά ένα φάσμα ενεργειών που την περιγράφουν. Συγκεκριμένα:

Δωροδοκία Ως τέτοια ορίζεται η απονομή οφέλους σε κρατικό αξιωματούχο με σκοπό τον επηρεασμό του απέναντι σε κάποιο θέμα και την εκ μέρους του πράξη ή αμέλεια πράξης ανάλογα με τις διαθέσεις του θύτη. Είναι η πιο κοινή μορφή.
Υπεξαίρεση Είναι η ιδιοποίηση πόρων από άτομο στο οποίο δεν ανήκουν, άλλα είναι υπεύθυνο για την διαχείριση τους.

Απάτη Είναι η μέσω παραπλανητικών πληροφοριών προς το θύμα, ιδιοποίηση των κεφαλαίων του τα οποία όμως ο ίδιος εθελοντικά προσφέρει.

Εκβιασμός Κατάσταση αντίστροφη της δωροδοκίας. Όταν το θύμα αναγκάζεται να πράξει ή να μην πράξει σύμφωνα με τις διαθέσεις του θύτη, υπό την απειλή χρήσης βίας, ή έκθεσης ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων του θύματος. Αξίζει να ειπωθεί πως για τον οργανισμό, οποιαδήποτε δωροδοκία αφορά περιστατικό στο οποίο διακυβεύεται η ανθρώπινη ζωή, αυτομάτως η δωροδοκία αυτή εφόσον ζητηθεί από τον κρατικό λειτουργό, θεωρείται εκβιασμός.

Ευνοιοκρατία/νεποτισμός Διαστρέβλωση της προσωπικής άποψης εκ μέρους του κρατικού λειτουργού, όχι για δικό του όφελος, αλλά για ατόμων που συνδέονται με αυτόν μέσα από το θεσμό της οικογένειας, των πολιτικών κομμάτων, της θρησκείας, της καταγωγής. Μία αρκετά κοινή και στη χώρα μας μορφή διαφθοράς, η οποία μάλιστα είναι πολύ κοντά στην έννοια του ρατσισμού, όταν πρόκειται για φυλετικά κριτήρια επιλογής.

Εθελοντικές παροχές Ακανθώδες για την λειτουργία της φιλελεύθερης δημοκρατίας είναι το θέμα των παροχών, κυρίως σε πολιτικά κόμματα, αφού είναι πρακτικά αδύνατον να ξεχωρίσουν οι εθελοντικές παροχές με σκοπό την υποστήριξη της κομματικής ιδεολογίας από αυτές που γίνονται με απώτερο σκοπό τον επηρεασμό του κόμματος και την εκ μέρους του εξυπηρέτηση, μόλις αυτό αναλάβει κυβερνητικές καρέκλες.

Ως προς την λίστα της διαφθοράς τώρα, μετρώντας την αρνητικά, έχουμε πρωταθλήτρια, την Φινλανδία, η οποία άλλωστε είναι και πρωταθλήτρια στην εκπαίδευση (και αυτά τα δύο συνδέονται), ενώ από πίσω ακολουθούν οι: Νέα Ζηλανδία, Ισλανδία, Δανία, Σουηδία, Ελβετία, Ολλανδία, Νορβηγία, Καναδάς, Αυστραλία και άλλες, ενώ στο βάθος διακρίνονται φυσικά κυρίως υπανάπτυκτες χώρες όπως οι Σομαλία, Μυανμάρ, Τσαντ, Αιτή, Ουζμπεκιστάν, Τόνγκα, Σουδάν, Ιράκ. Η Ελλάδα βρίσκεται στην 56η θέση, η Τουρκία στην 64η ενώ τα Σκόπια, στην 84η. Οι ΗΠΑ στην 20η, η Κίνα στην 72η ενώ η Ρωσία βρίσκεται στην 143η (ανεβαίνοντας όμως ταχύτατα).

Όπως μαρτυρούν λοιπόν οι βαθμολογίες δεν βρισκόμαστε σε άσχημη μοίρα. Το γεγονός όμως πως ο ελληνικός λαός είναι απαιτητικός και ιδιαίτερα ευαίσθητος σε θέματα δημοκρατίας (και πολύ σωστά άλλωστε) κάνει την διαφθορά αισθητή και στην χώρα μας. Και τα εσωτερικά στοιχεία όμως είναι αισιόδοξα. Συγκεκριμένα, στην «εθνική έρευνα για την διαφθορά στην Ελλάδα» την οποία πραγματοποίησε η Public Issue για το ελληνικό τμήμα της οργάνωσης «διεθνής διαφάνεια», σε ένα 79% των πολιτών δεν έχει ζητηθεί χρηματικό αντάλλαγμα για διεκπεραίωση ή διευκόλυνση υπηρεσιών στον δημόσιο τομέα (στον ιδιωτικό φυσικά το ποσό ανερχόταν στο 90%!). Το ανησυχητικό όμως είναι πως από τις υπόλοιπες περιπτώσεις το 34% ήταν στον νοσοκομειακό τομέα, ενώ ένα 15% στις πολεοδομίες και ένα 14% στις εφορίες. Ένα 21% απαντά πως του ζητήθηκε ένα ποσό έως 300€, ενώ σε ένα 19%, ζητήθηκαν από 300 έως 1000€. Όλο όμως το νόημα αυτού του άρθρου καθώς και της 9ης Δεκεμβρίου, βρίσκεται στην τελευταία σελίδα αυτής της έρευνας. Προσθέτοντας τα περιστατικά της διαφθοράς σε δημόσιο (8% των νοικοκυριών) και ιδιωτικό τομέα (4%), προκύπτει πως, το εκτιμώμενο μέγεθος της συνολικής διαφθοράς ανέρχεται στο ποσό 613,000,000€. Ακριβώς αυτό το ποσό δεν φτάνει ποτέ στα χέρια του κράτους και των επενδυτών και φυσικά το κόστος πολιτικής αξιοπιστίας είναι ανεκτίμητο.

Αυτή η παγκόσμια ημέρα λοιπόν είναι πολύ σημαντική για όλους μας! Μη διστάσετε να τοποθετήσετε το διαφημιστικό της καμπάνιας στους δικτυακούς σας τόπους και πάνω απ’ όλα… πείτε «ΟΧΙ»!

Think Tanks και ο ρόλος τους στην λήψη των πολιτικών αποφάσεων

Όλο και περισσότερο στις μέρες μας ακούμε τη λέξη Think Tank (δεξαμενή σκέψης), να βγαίνει από τα στόματα πολιτικών παραγόντων, αναλυτών και δημοσιογράφων μέσα από τα διάφορα πάνελς. Τι είναι όμως αλήθεια μία δεξαμενή σκέψης;

Η δεξαμενές σκέψης είναι ομάδες ατόμων που λειτουργούν ως γέφυρα ανάμεσα στην πολιτική (σε επίπεδο λήψης αποφάσεων) και την κοινωνία. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν πάνω από 5000 Δ.Σ , το 60% των οποίων βρίσκεται σε Ευρώπη και Αμερική. Στο κοινό είναι γνωστές με ονόματα σύνθετα και για πολλούς υπερβολικά αφηρημένα, τα οποία περιέχουν λέξεις όπως «ινστιτούτο», «κέντρο μελετών», «ερευνητικό κέντρο» κλπ. Στην πράξη οι δεξαμενές σκέψης διεξάγουν έρευνες και αναλύσεις πάνω σε τομείς που ενδιαφέρουν την διαδικασία λήψης πολιτικών αποφάσεων, όπως είναι αυτοί της οικονομίας, της κοινωνικής συνοχής, της πολιτικής επικοινωνίας και φυσικά της εξωτερικής πολιτικής.

Οι Δ.Σ. στην πλειοψηφία τους διακατέχονται από μία ορισμένη ιδεολογία την οποία μέσα από τις έρευνες, εκδόσεις και λοιπές εκδηλώσεις προσπαθούν να κοινοποιήσουν στο κοινό ή στους υπεύθυνους για την χάραξη πολιτικής, με σκοπό την επικράτηση της.(χαρακτηριστικά παραδείγματα το Ινστιτούτο Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής και το ΙΣΤΑΜΕ-Ανδρέας Παπανδρέου). Τα κύρια έσοδα τους είναι από την πώληση των ερευνών τους και των βιβλίων τους στους πελάτες τους (κυβέρνηση, κόμματα, ακόμα και εταιρίες), ενώ όπως εύκολα γίνεται αντιληπτό τα μέλη των ινστιτούτων αυτών κερδίζουν και έμμεσα μέσα από την διαφήμιση του ονόματός τους.

Οι Δ.Σ. είναι ουσιαστικά μία αμερικάνικη «εφεύρεση», η οποία μετά τη δεκαετία του 70 απέκτησε μαζικές διαστάσεις. Το γεγονός αυτό δεν είναι τυχαίο, αφού ο θεσμός αυτός είναι απόλυτα ταιριαστός με τον πολιτικό φιλελευθερισμό και τον πλουραλισμό των ΗΠΑ. Είναι ευνόητο πως οι Δ.Σ. είναι αναπόσπαστο κομμάτι μίας σωστά δομημένης δημοκρατίας, αφού πλαταίνουν την συμμετοχική διαδικασία και πλέον, με την έλευση της μαζικής πληροφόρησης μέσα από το διαδίκτυο, την εξοικείωση και ενημέρωση κάθε απλού πολίτη με τις ιδεολογικές, οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις της χώρας. Εν τέλει, η παρουσία ή όχι μιας τέτοιας παράδοσης πλουραλισμού είναι ενδεικτική για την κάθε δημοκρατία (βλέπε Ρωσία, όπου οι Δ.Σ. στερούνται όλο και περισσότερο χρηματοδότησης από το επίσημο κράτος, καθώς και Τουρκία όπου το συμβούλιο ασφαλείας μαζί με το στρατιωτικό κατεστημένο αναλαμβάνουν αυτόν τον ρόλο.)

Ως προς το ποιοι αποτελούν τις Δ.Σ., αυτοί είναι κυρίως ακαδημαϊκοί οι οποίοι κατέχουν τίτλους μεταπτυχιακών και διδακτορικών σπουδών (μισοί από κάθε κατηγορία) που όμως συνδυάζουν πείρα από πολιτικές θέσεις (υπουργοί, βουλευτές, γραμματείς υπουργείων κλπ) ή θέσεις συμβούλων δίπλα σε πολιτικούς. Ουσιαστικά είναι η αποκατάσταση τους ενώ παράλληλα αγωνίζονται για τις ιδέες του. Απαραίτητα εφόδια είναι το συγγραφικό έργο γύρω από τις απόψεις της εκάστοτε Δ.Σ. και η παρουσία στην επικαιρότητα μέσω αρθρογραφίας και ομιλιών. Για την ακρίβεια, ο ιδανικός άνθρωπος για αυτή τη δουλειά πρέπει να συνδυάζει την ακαδημαϊκή γνώση, την πρακτική εμπειρία γύρω από τα τρέχοντα ζητήματα πολιτικής που απαιτούν ελιγμούς σε πραγματικό χρόνο, την επιθετική νοοτροπία ζωής που θα του επιτρέψει να φερθεί ηγετικά και τέλος την ικανότητα να συγγράφει σαν δημοσιογράφος, απλά άρθρα προς το ευρύ κοινό.

Σύμφωνα με το Foreign Policy (το οποίο έχει κι αυτό ένα ινστιτούτο έρευνας), τα κορυφαία Think Tanks αυτή τη στιγμή είναι : το Κέντρο Ευρωπαϊκών Πολιτικών Μελετών (CEPS), με έδρα το Βέλγιο, το Γαλλικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων (IFRI), το Γερμανικό ινστιτούτο Διεθνούς Πολιτικής και Ασφάλειας (SWP), το Ινστιτούτο Παγκόσμιας Οικονομίας και Διεθνών Σχέσεων με έδρα τη Ρωσία (ΙΜΕΜΟ), το Γκρούπ Διεθνούς Κρίσεως με έδρα το Βέλγιο και διάφορα άλλα, ενώ τα πιο χαρακτηριστικά και παραδοσιακά ινστιτούτα των ΗΠΑ, είναι τα Carnegie Endowment for International Peace, Brookings Institution και American Enterprise Institute.

Στην χώρα μας, σύμφωνα με την Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης, υπάρχουν 33 Δ.Σ. Από αυτές ξεχωρίζουν οι: «Ινστιτούτο Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής» (με πρόεδρο τον Ιωάννη Βαρβιτσιώτη), «Ίδρυμα Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής» (με πρόεδρο τον Πέτρο Μολυβιάτη), «ΙΣΤΑΜΕ-Ανδρέας Παπανδρέου», «Ίδρυμα Ανδρέα Γ. Παπανδρέου» (με πρόεδρο τον Κώστα Λαλιώτη), «Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ)» (με συνεχές έργο για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση), «Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων», «Κέντρο Ρωσίας, Ευρασίας και Νοτιοανατολικής Ευρώπης» (εξαιρετικά χρήσιμο για την τρέχουσα χρονική συγκυρία), «Ινστιτούτο Αμυντικών Αναλύσεων» (με το πολύ ενδιαφέρον περιοδικό Γεωστρατηγική), «Ινστιτούτο Βαλκανικών Σπουδών», «Ίδρυμα Μεσογειακών Μελετών», «Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών», «Ίδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών».

Τέλος θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας, πως οι Δ.Σ. δεν έχουν πάντα τους πιο αγαθούς σκοπούς, αφού υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες συστήνονται με απώτερο σκοπό την αποσταθεροποίηση ενός αντίπαλου κράτους μέσα από πόλεμο πληροφοριών, μη ξεχνάμε όμως πως ένα μαχαίρι έχει φτιαχτεί για να μας κάνει την ζωή ευκολότερη…

Οι πειρατές του 21ου αιώνα

Του Κώστα Π. Παπαδόπουλου

Η θρασύτατη επίθεση των Σομαλών πειρατών και η κατάληψη του σαουδαραβικού τάνκερ με το φορτίο πετρελαίου αξίας 100εκ. δολαρίων, ήταν απλά η κορυφή του παγόβουνου σε μία (παράνομη) δραστηριότητα, η οποία ενδημεί τα τελευταία χρόνια. Ποιοι είναι όμως οι σύγχρονοι… κάπτεν Κουκ; Ποιος ο τρόπος δράσης τους; Ποια τα κέρδη τους;
Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Η Σομαλία, θεωρεί ότι η πειρατεία είναι σύμπτωμα ενός ευρύτερου προβλήματος, στο οποίο περιλαμβάνεται η παράνομη αλιεία και η απόρριψη, τοξικών πολλές φορές, αποβλήτων. Η κατάρρευση της κυβέρνησης της χώρας το 1991, που είχε ως επακόλουθο να… πλημμυρίσει η περιοχή από αλιευτικά (και όχι μόνο) σκάφη τα οποία είχαν αποκλειστικό στόχο την λεηλασία του θαλάσσιου πλούτου της χώρας, άνοιξε για πολλούς τον ασκό του Αιόλου.
Εκατοντάδες παράνομων αλιευτικών πλοίων δρούσαν στα σομαλικά νερά και είχαν φτάσει να αποκομίζουν έως 90 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο, κυρίως από την αλίευση τόνου. Η ρήψη τοξικών και βιομηχανικών αποβλήτων (έναντι αδράς αμοιβής) είναι επίσης συνήθης σε αυτά τα νερά, καθώς και το λαθρεμπόριο κάρβουνου.

Ποιοι είναι οι πειρατές

Στην ημιαυτόνομη επαρχία της Πούντλαντ, ο πρώην ψαρότοπος του Έιλ, όπου τώρα επικρατεί πλήρης ανομία, είναι ένα από τα βασικά ορμητήρια των πειρατών, ενώ κάποιες άλλες ομάδες έχουν τη βάση τους στα νότια της Σομαλίας.
Συνήθως τα πληρώματα των πειρατικών, αποτελούνται από άνδρες που έχουν πολεμήσει για Σομαλούς φύλαρχους και οι οποίοι έχουν εξοικειωθεί με τη χρήση των όπλων. Κάποιοι από αυτούς, μάλιστα, είναι εξοικειωμένοι με την χρήση δορυφορικών τηλεφώνων και GPS, τα οποία είναι κάτι περισσότερο από απαραίτητα στη σύγχρονη ναυσιπλοΐα. Στα πληρώματα, περιλαμβάνονται και κάποιοι ψαράδες οι οποίοι γνωρίζουν την περιοχή, τα περάσματα και τα θαλάσσια ρεύματα. Όσον αφορά τις φυλετικές διαφορές, αυτές πάνε… περίπατο μπρος στον βωμό του κέρδους.
Οι πειρατές ζουν σε πλοία-ορμητήρια, όπου αποθηκεύουν τα όπλα, τα καύσιμα και τις λοιπές προμήθειές τους. Καταλαμβάνουν τα πλοία-στόχους χρησιμοποιώντας οπλισμένους και αποφασισμένους άνδρες, ταχύπλοα, καθώς και ανεμόσκαλες. Σύμφωνα με κατασκοπευτικές πηγές, έχουν εντοπιστεί τρία καΐκια που πλέουν στον Κόλπο του Αντεν και πιστεύεται ότι είναι ορμητήρια των πειρατών. Σε κάθε επίθεση χρησιμοποιούνται συνήθως τρία ταχύπλοα, τα οποία μεταφέρουν έξι με δέκα άνδρες οπλισμένους με αυτόματα και βομβιδοβόλα.

Υψηλή κερδοφορία

Οι περισσότερες καταλήψεις πλοίων αποφέρουν υψηλά λύτρα, το οποίο πολλές φορές ξεπερνούν τα 10.000 δολάρια. Οι πειρατές, συνήθως, μεταχειρίζονται καλά τους αιχμαλώτους, μιας και γνωρίζουν ότι μόνο έτσι θα αποσπάσουν τα χρηματικά ποσά που επιθυμούν. Αξίζει, να σημειώσουμε, ότι τα μεγαλύτερα πλοία που έχουν καταληφθεί έχουν αποδώσει κατά μέσο όρο περίπου 2εκ. δολάρια, ενώ σύμφωνα με τον βρετανικό οίκο «Chatham» το ύψος του ποσού που, οι πειρατές των νερών της Σομαλίας, είχαν υφαρπάξει μέχρι τον Οκτώβριο κυμαίνεται μεταξύ 18 και 30εκ. δολαρίων.
Οι καλά γνωρίζοντες τα τεκταινόμενα στην περιοχή, λένε ότι τα χρήματα αυτά επενδύονται στη διακίνηση του «κχατ», ένα «μαλακό» ναρκωτικό που παράγεται από ένα φυτό και είναι πολύ δημοφιλές στην περιοχή. Απαγορευμένο σε πολλές δυτικές χώρες, το «κχατ» φύεται στην ανατολική Αφρική και στην Αραβική Χερσόνησο. Η επίδρασή του στους χρήστες είναι παρόμοια με της αμφεταμίνης.
Οι κάτοικοι της Σομαλίας, λένε ότι οι περισσότεροι πειρατές είναι γνωστοί στην ευρύτερη κοινωνία, μιας και οι πιο πλούσιοι από αυτούς αντιμετωπίζονται ως… λαϊκοί ήρωες και είναι… περιζήτητοι γαμπροί. Τα «μεγάλα κεφάλια» έχουν, μάλιστα, χτίσει παραθαλάσσια μέγαρα, οδηγούν υπερπολυτελή αυτοκίνητα και παντρεύονται τις πιο όμορφες γυναίκες.

«Eunavfor Atalanta»

Τα αυξανόμενα κρούσματα πειρατείας στα ανοιχτά της Αφρικής οδήγησαν στην κινητοποίηση του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και της Ρωσίας για να αντιμετωπιστούν την κατάσταση. Πριν λίγο καιρό, μάλιστα, δύο φρεγάτες (μία ρωσική και μία βρετανική) απέτρεψαν επίθεση πειρατών σε ένα πλοίο με σημαία Δανίας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, από την πλευρά της ενέκρινε την πρώτη ναυτική επιχείρηση στην ιστορία της με στόχο την καταπολέμηση της πειρατείας στα ανοικτά της Σομαλίας και τον Κόλπο του Αντεν. Η επιχείρηση «Eunavfor Atalanta» αναμένεται να ξεκινήσει το Δεκέμβριο με τη συμμετοχή και μίας ελληνικής φρεγάτας.

Ο πόλεμος των άστρων...

Στις 22 του Οκτώβρη, η Ινδία εκτόξευσε με επιτυχία το πρώτο μη επανδρωμένο σκάφος με προορισμό την Σελήνη. Αποστολή του σκάφους είναι η συλλογή στοιχείων και φωτογραφιών από τον φυσικό δορυφόρο της Γης. Η Ινδία έτσι μπήκε στην ίδια λέσχη με τις: Ρωσία, ΗΠΑ, Ε.Ε., Κίνα και Ιαπωνία, οι οποίες έχουν παρομοίως δοκιμάσει στον τομέα της σεληνιακής εξερεύνησης.

Με αφορμή αυτό το γεγονός, θα κάνουμε μία επισκόπηση των μοντέρνων εξερευνητών και πιονέρων του διαστήματος, προσπαθώντας όμως να μην ρίξουμε όλο μας το βάρος στις μεγάλες υπερδυνάμεις.
Αυτή τη στιγμή στον πλανήτη υπάρχουν 3 χώρες οι οποίες έχουν την δυνατότητα εκτόξευσης επανδρωμένου αεροσκάφους και αυτές δεν είναι άλλες από την Ρωσία, την Κίνα και τις ΗΠΑ. Μετά έρχονται οι χώρες οι οποίες έχουν την δυνατότητα εκτόξευσης μη επανδρωμένων σκαφών και δορυφόρων, οι οποίες είναι οι εξής: Ινδία, Ιράν, Ισραήλ, Ιαπωνία, Ουκρανία και φυσικά ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος. Στη τελευταία κατηγορία έχουμε τις χώρες που διατηρούν δορυφόρους: Αργεντινή, Βραζιλία, Καναδάς, Γαλλία, Γερμανία, Ινδονησία, Μαλαισία, Ιταλία, Καζακστάν, Λουξεμβούργο, Μεξικό, Κορέα, Πακιστάν, Φιλιππίνες, Νορβηγία, Πορτογαλία, Ολλανδία, Ισπανία, Βρετανία, Τουρκία, Σουηδία, Ταϊλάνδη, ΗΑΕ, Ν. Κορέα, Ταιβάν, Βιετνάμ και φυσικά η Ελλάδα. Μάλιστα αυτή τη στιγμή υπάρχουν σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη περί τους 900 δορυφόρους.

Οι δυνατοί

Περιττές και μόνο οι συστάσεις… Η ΝΑΣΑ αυτή τη στιγμή διανύει το 50ο της έτος και «τρέχει» 76 αποστολές! Συνώνυμο πλέον της τεχνολογικής τελειότητας (όχι απλά υπεροχής) το φετινό της μπάτζετ έφτασε τα 17.3 δισεκατομμύρια δολάρια. Έχει να επιδείξει μεγάλες επιτυχίες, όπως τον πρώτο άνθρωπο στην σελήνη και το πρώτο μη επανδρωμένο σκάφος στον Άρη και το εύρος των δραστηριοτήτων της κυμαίνεται από απλούς δορυφόρους μέχρι παρακολούθηση άλλων πλανητών και πλανητικά πειράματα επαλήθευσης της θεωρίας της σχετικότητας.

Στο κατόπι της, Η ρωσική υπηρεσία διαστήματος με μπάτζετ περί τα 10 δις το οποίo κάθε χρόνο αυξάνεται ταχύτατα. Σημαντικότερη επιτυχία της η πρώτη πτήση στο διάστημα. Μετά το 2004 η υπηρεσία αρχίζει και πάλι να βρίσκει την παλιά της αίγλη.
Τον κύκλο κλείνει η κινεζική εταιρία με προϋπολογισμό 900 εκατομμύρια δολάρια και τρείς επανδρωμένες διαστημικές πτήσεις και μία πτήση στην τροχιά της σελήνης.

Οι επίδοξοι

Ευρωπαϊκός οργανισμός διαστήματος: Αποτελείται από τις ενορχηστρωμένες προσπάθειες 17 χωρών, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας η οποία συμμετέχει με 1.50% στον προϋπολογισμό των τριών δισεκατομμυρίων Ευρώ. 12 δορυφόροι, 1 σεληνιακό πρόγραμμα(αποτυχημένο) και 6 διαστημικές μη επανδρωμένες πτήσεις είναι στο ενεργητικό της με καμάρι της το διαστημικό τηλεσκόπιο Humble.Όπως ο ίδιος ο οργανισμός χαρακτηριστικά δηλώνει… « Οι πολίτες δεν επιβαρύνονται φορολογικά παρά με ένα ποσό που αντιστοιχεί σε ένα εισιτήριο για τον κινηματογράφο»

Ιράν : Με προϋπολογισμό 1 δις το Ιράν έχει βάλει κορυφαία εθνική προτεραιότητα για τα επόμενα δέκα χρόνια την αποστολή επανδρωμένης αποστολής στο διάστημα. Έχει ήδη έναν δορυφόρο, άλλους δύο στα σκαριά καθώς και μία σύμπραξη με την Ινδονησία και την Κίνα για έναν μετεωρολογικό.

Ουκρανία: Με προϋπολογισμό 300 εκατομμύρια δολάρια και έξι δορυφόρους, η Ουκρανία διατείνεται πως ενδιαφέρεται παρά μονάχα για την ειρηνική της ύπαρξη στο διάστημα, την επιστημονική έρευνα και τις τηλεπικοινωνίες. Το 1997 ήταν η χρονιά που η Ουκρανική σημαία πέταξε για πρώτη φορά στο διάστημα, στο μανίκι μίας στολής της ΝΑΣΑ, που φορούσε ο κοσμοναύτης Λεονίντ Καντένιουκ.

Ισραήλ: Ιδρυθείσα το 1983, η υπηρεσία διαστήματος του Ισραήλ έχει στην κατοχή της 6 δορυφόρους εκ των οποίων, ένας είναι κατασκοπικός ενώ συμμετέχει και στο πρόγραμμα Venus με την Γαλλία. Ερωτηματικά γεννά το μόλις ενός εκατομμυρίου δολαρίων μπάτζετ που δηλώνει η υπηρεσία (εκτός από το πρόγραμμα Venus).

Γαλλία: Το εθνικό κέντρο διαστημικών μελετών ιδρύθηκε το 1961 και έχει προϋπολογισμό περί τα 2 δισεκατομμύρια δολάρια. Η Γαλλία είναι από τις ηγέτιδες δυνάμεις στη γνώση των δορυφόρων, έχοντας ανάμειξη (μόνη της ή σε συνεργασία) σε πάνω από 20 (εκ των οποίων οι μισοί είναι για στρατιωτικούς σκοπούς). Επίσης είναι από τις κορυφαίες δυνάμεις του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος και πρωτοπόρος στο θέμα των ΑΤΙΑ (UFO), αφού όχι μόνο έχει εκδόσει όλες τις αναφορές για ΑΤΙΑ, αλλά είναι και η μοναδική χώρα που πληρώνει επίσημα «ντεντέκτιβ» για εξωγήινες μελέτες!

Γερμανία: Με προϋπολογισμό 1.2 δισεκατομμύρια και έτος ίδρυσης το 1969, η Γερμανική υπηρεσία διαστήματος είναι μία από τις κορυφαίες συμβαλλόμενες δυνάμεις στον Ε.Ο.Δ. Με κατοχή ή συνεργασίας σε 17 δορυφόρους (5 εκ των οποίων κατασκοπευτικοί)

Ιταλία: Με 5 δορυφόρους (για πολιτικούς και στρατιωτικούς σκοπούς) και προϋπολογισμό 1 δις ευρώ, η ιταλική υπηρεσία από το 1988 έχει ως σκοπό της να προάγει και συντονίσει τις διαστημικές έρευνες. Βρίσκεται σε συνεργασία με την Νάσα σε διάφορα προγράμματα και φυσικά συγχρηματοδοτεί το «εξπρές για τον Άρη», το «καμάρι» του Ε.Ο.Δ.

Ιαπωνία: Η Ιαπωνία έχει να επιδείξει δύο προγράμματα σεληνιακής τροχιάς και τέσσερις μη επανδρωμένες πτήσεις στο διάστημα, ενώ έχει 30 δορυφόρους εκ των οποίων, ουδείς για στρατιωτικούς λόγους! Ξοδεύει 2 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως.

Εμείς…

Η Συμφωνία προσχώρησης της Ελλάδας στην ιδρυτική Συνθήκη του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ΕΟΔ) υπεγράφη στις 19 Ιουλίου 2004 στο Παρίσι στην έδρα του Οργανισμού. Από τότε μία επιτροπή κοινωνικών εταίρων από καθηγητές πανεπιστημίων μέχρι μέλη του ΣΕΒ ασχολούνται με τα εν λόγω ζητήματα. Ως γνωστόν, η χώρα μας κατέχει τον δορυφόρο hellasat που εκτοξεύτηκε το 2003 για εμπορικούς σκοπούς (τηλεπικοινωνίες).Αν και δεν έχουμε ιδιαίτερα επιτεύγματα σε ανεξάρτητες διαστημικές εφαρμογές (πτήσεις), το Ινστιτούτο Διαστημικών Εφαρμογών και Τηλεπισκόπησης ερευνά γύρω από την Φυσική της Ιονόσφαιρας και της Μαγνητόσφαιρας της Γης και άλλων πλανητών, Φυσική του Διαπλανητικού
Χώρου, και Ηλιακή Φυσική, έρευνα ιδιαίτερα επιτυχημένη παγκοσμίως. Επίσης, συμμετέχουμε στα προγράμματα του Ε.Ο.Δ. Μάλιστα το ΑΠΘ θα συμμετάσχει με 6 ερευνητικά προγράμματα στο “ELIPS” το οποίο μελετά την εφαρμογή στην καθημερινότητα των διαστημικών ερευνών. Επίσης η Ελλάδα έχει 159 δηλώσεις (οι 21 από γυναίκες!) για τον διαγωνισμό του Σώματος Ευρωπαίων Αστροναυτών.

Αυτό είναι σε αδρές γραμμές το τοπίο της διαστημικής έρευνας και εφαρμογής. Ο ανταγωνισμός είναι οξύτατος και η εποχή μας θυμίζει μία άλλη εποχή, εκείνη των κατακτητών του «Νέου Κόσμου», που προσπαθούσαν να προλάβουν την νέα γη για λογαριασμό τους και να την αποικήσουν πρώτοι. Άλλωστε το σενάριο της κατοίκησης του διαστήματος είναι πλέον επιστημονικά εξακριβωμένο…

Εθνοτικές διαφορές και κινήματα ανεξαρτησίας στην γηραιά ήπειρο.

Η αναγνώριση του Κοσσόβου έφερε στο προσκήνιο έριδες και διαμάχες πολλών ετών οι οποίες ναι μεν δε σταμάτησαν ποτέ να ταλανίζουν την Ευρώπη, η σημασία τους όμως πλέον κρίνεται εξόχως βαρύνουσα, αφού το θέμα του Κοσσόβου, έχει δημιουργήσει ένα προηγούμενο στις διεθνείς σχέσεις το οποίο από στιγμή σε στιγμή μπορεί να εκμεταλλευτεί οποιαδήποτε μειονότητας κατά το δοκούν (ήδη τα γεγονότα της Ν. Οσσετίας και Αμπχαζίας το αποδεικνύουν)

Το να αναλύσουμε εδώ όλα τα αντάρτικα-αυτονομιστικά κινήματα και τα εθνικά-αλυτρωτικά ζητήματα των εθνοτήτων-μειωνοτήτων της Ευρώπης είναι αδύνατον αφού αυτά είναι πάρα πολλά και πολύπλοκα τη φύσει. Αντ’αυτού θα σκιαγραφήσουμε τα σημαντικότερα εξ αυτών.


ΒΕΛΓΙΟ

Ξεκινάμε με τα «εύκολα». Το Βέλγιο είναι η πλέον ειρηνική περίπτωση ανεξαρτησίας. Αποτελείται από ολλανδόφωνους Φλαμανδούς (58%), γαλλόφωνους Βαλλόνους (31%) και άλλες εθνότητες σε ποσοστό 11% , στις οποίες ουσιαστικά εμπεριέχεται η Γερμανική μειονότητα (στοιχεία από το βιβλίο γεγονότων της CIA για το 2008). Οι Φλαμανδοί λοιπόν είναι αυτοί που ζητούν την ανεξαρτησία τους από τον «ζυγό» των Βαλλόνων ενώ οι δεύτεροι επιζητούν την συνέχιση της ομόσπονδης μορφής της χώρας. Οι κυριότεροι λόγοι αποσχιστικών αιτημάτων είναι τα οικονομικά στοιχεία μιας χώρας της οποίας το βόρειο τμήμα (Φλάνδρα) ουσιαστικά «τρέφει» το πτωχό και άνεργο νότιο στο οποίο κατοικούν και οι Βαλλόνοι . Να σημειωθεί πως τα δύο μέρη δεν έχουν κανέναν εθνικό δεσμό και πέραν αυτού είναι παραδοσιακά αντιτιθέμενα πολιτικά (Βορράς φιλελεύθερη δεξιά – Νότος σοσιαλιστική αριστερά).


ΙΣΠΑΝΙΑ

Εδώ ως γνωστόν είναι δύο οι περιπτώσεις κινημάτων ανεξαρτησίας τα οποία δεν είναι πρόθυμα να δείξουν τον πολιτισμό του Βελγίου στα αιτήματά τους…


Ξεκινάμε με την σαφώς πιο βίαιη περίπτωση των Βάσκων αυτονομιστών. Η χώρα των Βάσκων ανήκει στο 97% της στην ισπανική επικράτεια, ενώ στο άλλο 3% στην Γαλλία. Ο λαός της αποτελεί έναν από τους πιο αρχαίους αυτόχθονες λαούς της Ευρώπης, ο οποίος αυτή τη στιγμή απολαμβάνει αυτονομία, πράγμα όμως που δεν είναι αρκετό για τους περήφανους Βάσκους που θέλουν πλήρη ανεξαρτησία. Το κύριο όργανο έκφρασης τέτοιων αιτημάτων είναι η επαναστατική οργάνωση ΕΤΑ η οποία δυστυχώς είναι υπεύθυνη για πάνω από 800 άτομα σε ένα διάστημα 40 χρόνων. Στα 2006 η ΕΤΑ είχε αποφασίσει εκεχειρία, δυστυχώς όμως φαίνεται πως δεν έχει πει ακόμα την τελευταία της λέξη, αν και πλέον είναι πολύ αποδυναμωμένη και απομονωμένη στην λαϊκή συνείδηση.

Προχωράμε στην Καταλανία, μία αυτόνομη κοινότητα (από την μεταπολίτευση του 79 και μετά)νοτιανατολικά της Ισπανίας (βρέχεται από την μεσόγειο και συνορεύει με την Γαλλία). Η Καταλανία είναι μία πολύ πλούσια περιοχή που χαρακτηρίζεται από εύκρατο κλίμα και εύφορα εδάφη ενώ έχει να επιδείξει και σοβαρή βιομηχανία. Συγκεκριμένα αποτελείται από 7 000 000 πολίτες και εκπροσωπεί το 20% του ισπανικού ΑΕΠ! Μάλιστα στην ουσία μέσα από τους φόρους που πληρώνει, συντηρεί κι αυτή (όπως και οι Φλαμανδοί), το νότιο τμήμα της χώρας. Το 2006 η Καταλανία θεώρησε εαυτόν ανεξάρτητο κράτος, ενώ η Ισπανία την θεωρεί εθνότητα. Σε αντίθεση με το αντάρτικο των Βάσκων , οι Καταλανοί είναι υπεύθυνοι για τον θάνατο 7 ατόμων.

ΚΟΡΣΙΚΗ

Η Κορσική είναι ως γνωστόν, είναι νησί που ανήκει διοικητικά στη Γαλλία. Το μεσογειακό του κλίμα το έχει μετατρέψει σε μείζων τουριστικό θέρετρο της Ευρώπης. Παρόλα αυτά οι Κορσικανοί εθνικιστές αποτελούν το τελευταίο ουσιαστικά ενεργό ένοπλο κίνημα της Ευρώπης που όμως σε καμία περίπτωση δε φτάνει σε αριθμούς τραγωδιών εκείνα του ΕΤΑ ή ακόμα περισσότερο του ΙΡΑ. Οι κορσικανοί εθνικιστές αρνούνται όμως να μιμηθούν άλλες οργανώσεις και δεν παραδίδουν τα όπλα, ενώ όλοι θυμόμαστε τα κατά καιρούς αιματοβαμμένα επεισόδια στο νησί. Αξίζει εδώ να σημειωθεί πως το 2003 σε ανάλογο ψήφισμα οι πολίτες της Κορσικής αρνήθηκαν να αφήσουν το γαλλικό άρμα.


ΡΟΥΜΑΝΙΑ

Η Ρουμανία των 22 εκατομμυρίων αντιμετωπίζει πρόβλημα μειονότητας από 1.4 εκατομμύριο Μαγυάρων και φυσικά μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Ρομά. Ως φυσικό επακόλουθο το ρουμανικό κοινοβούλιο με συντριπτική πλειοψηφία αποφάσισε να μην αναγνωρίσει το Κόσσοβο. Το 1.4 εκατομμύριο Μαγυάρων εκπροσωπείται στη βουλή από το κόμμα «δημοκρατική ένωση των Ούγγρων στη Ρουμανία» το οποίο μάλιστα κατάφερε να πάρει και έδρα στην Ευρωπαϊκή βουλή. Η Δ.Ε.Ο.Ρ. έχει μετριοπαθή αιτήματα, όπως την εξάλειψη του όρου «ενωμένη χώρα» από το σύνταγμα καθώς και καλύτερη εκπαίδευση για του Μαγυάρους και την επιστροφή των θησαυρών της ουγγρικής εκκλησίας. Μετριοπαθή πάντα σε σχέση με το παρακλάδι του κόμματος, την Ουγγρική Ένωση Πολιτών, η οποία πιέζει για αυτονομία στην περιοχή Τζέκελυ, στην ανατολική Τρανσυλβανία, πολιτισμική κοιτίδα των Μαγυάρων και σπίτι για 700 000 από αυτούς.

ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ

Στη Βουλγαρία ζουν 700 000 Τούρκοι οι οποίοι μάλιστα διαμορφώνουν μία πλειοψηφία σε πολλές περιοχές του βορρά. Στον νότο υπάρχουν 200 000 Μουσουλμάνοι Πομάκοι σλαβικής καταγωγής (μη αναγνωρισμένοι ως μειονότητα από το σύνταγμα) οι οποίοι αντιπροσωπεύονται στη βουλή, ζουν όμως σε απόλυτη φτώχια. Αν και δεν έχουν υπάρξει στίγματα βίας στα εν λόγω ζητήματα, οι μειονότητες αυτές (υπό την σκεπή της Ε.Ε. και του σεβασμού των δικαιωμάτων που επιβάλλεται στις χώρες -μέλη) προσπαθούν να φέρουν την Τουρκική ως δεύτερη επίσημη και την δημιουργία τουρκικού πανεπιστημίου.

Όπως βλέπετε, τα σημαντικά κινήματα ανεξαρτησίας πάντα βρίσκονται σε περιοχές με μεγάλα οικονομικά συμφέροντα με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει για τους υποκινητές και το αθώο αίμα που χύνεται σ αυτές τις περιοχές.

Αυτά ήταν με μία ματιά τα πιο σημαντικά και ενεργά κινήματα ανεξαρτησίας της Ευρώπης, πάντα μέσα από το πρίσμα της ανεξαρτησίας του Κοσσόβου. Μία τέτοια έστω και σύντομη ανασκόπηση είναι ότι πρέπει για να έχουμε υπόψη μας τις πιθανές νέες εστίες και το πόσο η Γηραιά Ήπειρος μπορεί να γεννήσει κι άλλες εντάσεις στο άμεσο μέλλον.

Οι νέοι δρόμοι των ναρκωτικών και πώς αυτά φτάνουν στην Ευρώπη…

Πριν λίγες εβδομάδες είχαμε επικεντρωθεί στην Αφρική και γράψαμε για τα έσοδα του λαθρεμπορίου διαμαντιών καθώς και τον ρόλο τους στον εξοπλισμό αντάρτικων και ανατρεπτικών κινημάτων. Αυτή τη φορά θα επιστρέψουμε στη περιοχή της Αφρικής (λίγο πιο πάνω αυτή τη φορά) για να καταδείξουμε τις νέες και πολύ πιο επικερδής επιχειρήσεις του οργανωμένου εγκλήματος, αυτές της διακίνησης ναρκωτικών…

Τη Τρίτη, 28 Οκτωβρίου, το γραφείο ναρκωτικών και εγκλήματος του ΟΗΕ (UNODC), έδωσε στην δημοσιότητα σύντομη έκθεση για την απειλή της ασφάλειας της Δυτικής Αφρικής, εξ αιτίας του εμπορίου ναρκωτικών και ειδικά αυτού της Κοκαΐνης.

Τα πράγματα έχουν ως εξής:

Οι τρείς χώρες-παραγωγοί κοκαΐνης είναι οι : Κολομβία (61%), Περού (29%), Βολιβία (10%) και παραδοσιακά τροφοδοτούσαν κυρίως την Β. Αμερική. Από τα μέσα της δεκαετίας του 90 όμως, οι ευρωπαϊκές αγορές κοκαΐνης άρχιζαν να αναπτύσσονται ραγδαία, καθώς, αφενός οι Ευρωπαίοι το προτιμούσαν ως «ναρκωτικό διασκέδασης», αφήνοντας πίσω το χαπάκι «έκσταση», αφετέρου το δολάριο πήρε την κατιούσα από εποχής Ευρώ (σήμερα η ίδια ποσότητα κοκαΐνης κοστίζει τα διπλά στην Ευρώπη). Εκτός αυτού, σημαντική υπήρξε η προσπάθεια των κυβερνήσεων του Δυτικού ημισφαιρίου, να καταπολεμηθεί η εισαγωγή κοκαΐνης στις ΗΠΑ.

Πτώση/άνοδος κατασχέσεων κοκαΐνης σε Αμερική/Δυτική-Κεντρική Ευρώπη

Τα παραπάνω οδήγησαν τους εμπόρους να αναζητήσουν τρόπους διοχέτευσης της Ευρωπαϊκής αγοράς με το προς πώληση «αγαθό» τους. Η λύση, δίχως πολύ σκέψη, ήταν απλή και βρέθηκε στο χώρο της Δυτικής Αφρικής. Ο κύριος τρόπος είναι αυτός των θαλάσσιων οδών από την Λατινική Αμερική στην Δυτική Αφρική και από εκεί στις πύλες της Ευρώπης, την Ισπανία και την Πορτογαλία, είτε πάλι, μέσω θαλάσσης, είτε μέσω εμπορικών αεροπορικών πτήσεων. Πέρα όμως από αυτή τη γραμμή υπάρχει και μία παράλληλη: Οι Αφρικανοί συχνά πληρώνονται για τις υπηρεσίες τους με κοκαΐνη. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται και η γραμμή πώλησης της κοκαΐνης που ανήκει πλέον στους Αφρικανούς .

Πιστεύεται πως η κύρια είσοδος είναι η Γουινέα-Μπισσάου η οποία όμως στερείται μεταφορικών υποδομών με αποτέλεσμα το προϊόν να μεταφέρεται εσωτερικά στα τελικά σημεία εξόδου και στα χέρια των διακινητών.

Στην υπόθεση αυτή πρωταγωνιστές είναι οι Νιγηριανοί κατέχοντας το ποσοστό του 57% στο σύνολο των ατόμων που συλλαμβάνονται για διακίνηση ναρκωτικών (βαποράκια) ενώ ως επικρατέστερα σημεία εξόδου φιγουράρουν αυτά της Γουινέας και του Μαλί

Διακινητές κοκαΐνης σε πτήσεις προς Ευρώπη (ανά 100 000 διεθνείς επιβάτες) ως προς τη χώρα αναχώρησης της πτήσης.

Οι κύριοι αποδέκτες αυτών των ταξιδιών είναι η Βρετανία και η Ισπανία των οποίων το μερίδιο χρηστών κοκαΐνης φτάνει το 26% και 24% της Ευρωπαϊκής αγοράς με την Ιταλία να ακολουθεί στο 22% και την Γερμανία στο 10%. Η Ελλάδα δεν υπάρχει στο εν λόγω διάγραμμα ονομαστικά, αλλά συγκαταλέγεται στο 8% των «άλλων», γεγονός αν μη τι άλλο καθησυχαστικό.

Κύριοι δρόμοι διακίνησης Κοκαΐνης.

Η έκθεση συνεχίζει με την Ηρωίνη για την οποία φυσικά δεν είναι το ίδιο εύκολα τα πράγματα από πλευράς Αφρικανών, αφού το 92% του Οπίου παράγεται στο Αφγανιστάν. Παρόλα αυτά όμως, τα δίκτυα της Δυτικής Αφρικής κατάφεραν να προσεγγίσουν την περιοχή της Μπανγκόγκ και να βρουν μερίδιο στην παραγωγή Ηρωίνης στην Μιανμάρ.

Και εδώ οι Νιγηριανοί σχεδόν μονοπωλούν την διακίνηση, όντας υπεύθυνοι για το 81% των 2.4 τόνων παραχθείσας Ηρωίνης από ο 2000.

Τέλος αναφέρεται στην Κάνναβη την οποία τα κράτη της Δυτικής Αφρικής μάλλον προτιμούν να καταναλώνουν , μια που η παραγωγή- διακίνηση της είναι ασύμφορη τώρα πια που η παραγωγή γίνεται κατ οίκον και για ιδιωτική χρήση με αποτέλεσμα «να μη βγαίνουν» τα έξοδα…

Τα αποτελέσματα στις χώρες αυτές είναι παραπάνω από εμφανή αφού τα έσοδα από την πώληση ναρκωτικών υπερκαλύπτουν τους προϋπολογισμούς πολλών μικρών χωρών της περιοχής και σίγουρα είναι αρκετά για να αντιμετωπίσουν τις ελάχιστες προσπάθειες αντιμετώπισης του φαινομένου από τις αστυνομίες, οι οποίες συν τοις άλλοις, είναι ανεπαρκώς επανδρωμένες, εβρισκόμενες στις τελευταίες θέσεις των στατιστικών αναλογίας πολιτών-αστυνομικών. Πέραν αυτού όμως, υπάρχει και η παράπλευρη οικονομική απώλεια από τις χώρες αυτές, αφού τόσος τζίρος μένει μακριά από κρατικά χέρια, με αποτέλεσμα η περιοχή να παραμένει βαλτωμένη αναπτυξιακά και να βλέπει τις χώρες που την αποτελούν να ανταγωνίζονται για τις τελευταίες θέσεις κατά κεφαλήν ΑΕΠ. Τέλος να μη ξεχνάμε πως όπως και στην περίπτωση των διαμαντιών, έτσι κι εδώ τα διαμάντια έχουν σε ορισμένες περιπτώσεις εξοπλίσει αντάρτικα κινήματα μέσα από την ανταλλαγή ναρκωτικών με όπλα, όπως στην περίπτωση του Εθνικού Πατριωτικού Μετώπου της Λιβερίας.

Πέραν αυτών των αντάρτικων βεβαίως, οι «επιχειρηματίες» των ναρκωτικών ουδόλως ενδιαφέρονται για πολιτικά αξιώματα κι αυτό γιατί οι κρατικοί αξιωματούχοι δωροδοκούνται πολύ εύκολα και έτσι θα ήταν αναίτια ασύμφορο να διεκδικήσουν πολιτικούς θώκους. Συγκεκριμένα, το δικαστικό κύκλωμα παραπαίει στις χώρες αυτές και οι δικαστές, άσχημα αμειβόμενοι (αν και λίγοι), χρηματίζονται σχετικά εύκολα, ενώ οι «αδιάφθοροι» παρακάμπτονται, καθώς δωροδοκούνται οι διοικητικοί υπάλληλοι που διανείμουν τις υποθέσεις στους «ημέτερους» δικαστές…

Ακόμα τέλος κι αν αποφασίσει μία χώρα να αντιμετωπίσει το φαινόμενο οργανωμένα με τα ελάχιστα μέσα που έχει, τότε θα βρεθεί μπροστά σε ένα άλλο πρόβλημα. Πέραν της έλλειψης φυλακών, η έλλειψη σωστά δομημένου δικαστικού συστήματος έχει ως αποτέλεσμα η προσαγωγές να σημαίνουν ουσιαστικά και καταδίκη, μια που σε χώρες όπως η Λιβερία για παράδειγμα το 97.3% των φυλακισμένων περιμένει να περάσει από δίκη!

Το μέλλον, όπως κρίνει ο οργανισμός, δεν είναι ευοίωνο και χρειάζεται οργανωμένη προσπάθεια και σίγουρα σημαντική βοήθεια από τα αναπτυγμένα κράτη, μια που όσο υπάρχει το καρκίνωμα των ναρκωτικών σε χώρες του τρίτου κόσμου, εκείνες δεν μπορούν να ορθοποδήσουν και να αντιδράσουν, αφήνοντας έτσι το οργανωμένο έγκλημα να λυμαίνεται την περιοχή.